Biografie

In 1958 werd ik geboren vlakbij de plaats waar de Rijn in de Zee uitmondt. Mijn peutertijd mocht ik ervaren op Nieuw Guinea, een groot eiland met Pure Oerkracht, in het dorpje Biak. Er was oorlogsdreigingen en daardoor een terugvlucht in 1962 naar den Haag-Scheveningen en later naar Katwijk, den Helder, Lisse, ’t Harde, Witharen, Ommen, Hulsen-(dialecten kan ik daardoor aardig verstaan). Uiteindelijk ben ik samen met René neergestreken in het mooie Drentse dorpje Gasselternijveen. Na maanden van wachten en uiteindelijk het plaatsen van een “antenne” hoorde ik erna zwanen over vliegen. Het was   een formatie van 12 zwanen die precies over de boerderij vlogen. Toen wist ik het is van ons! Meteen erna ging de telefoon: het was voor ons.

Rond mijn 18 de jaar begon ik dagelijks Hatha Yoga te beoefenen. Het eerste lesgeven begon enige jaren later, toen ik de jazz-dance cursus volgde om losmakende oefeningen op muziek te geven in de 3 lesuren van die avond. Op mijn 29ste kreeg ik op de Academie voor natuurgeneeskunde in Meppel zo prettig Yogales dat ik overstapte naar de opleiding voor Yogaleerkracht. Meteen werd mij aanbevolen Yogales te gaan geven. Na mij breder en dieper te scholen (zie CV opleidingen) opende ik op 1 april 1989 officieel “Praktijk Polariteit” in Ommen. Na mijn scheiding verhuisde de Praktijk naar Hulsen, later met een dependance in Zwolle.

Meer opleidingen/trainingen, onderricht/initiaties van bijzonder goede leraren (elders)uit meerdere werelddelen en tradities volgden. Zie leraren. Dit bracht mij vaak bijzondere ervaringen, waarvan de diepte/hoogte gaandeweg over het levenspad zich steeds meer doen kennen of openbaren.

“Op mijn 30ste verjaardag hoorde ik in de avond in het bos een schelphoorn klinken, alsof het zei: “kom naar huis…” Thuis zag ik dat mijn schelphoorn keurig opgeborgen lag, niemand had erop gespeeld, iedereen sliep al… de volgende ochtend reed ik naar Utrecht voor een groot Yogi en Vaydia. Daar was het zien van een enorme gouden licht zuil die hem leek te omvatten”.

“In een spelonk in Limburg hoorde ik voor het eerst een didgeridoo… het werd bespeeld door een zoon van een Medicijnman uit Gambia. Hij leerde mij de didgeridoo aan te blazen en gaf mij er een in ruil voor een teaching in Touch for Health. Die zomer ging ik voor het eerst naar het Eigentijds Festival, er was een aura om de zon en ’s nachts een halo om de maan. Afgaande op het geluid van weer een didgeridoo vond ik de workshop tent van René. Hij bleek van dezelfde medicijnman een didgeridoo te hebben. Ze waren beide door hem gemaakt van de leuning van de trap van het Tropenmuseum in Amsterdam.  René bezat de rode “vuur” didgeridoo en ik had de blauwe “water” didgeridoo met een dolfijn. Na enige tijd begonnen we samen de Droomtijd Lig-concerten te geven. Dit is inmiddels 20 jaar iedere maand in ons centrum of op uitnodiging elders.

Sinds 1997 leef en werk ik samen met René A. Stahn. Dat was even in Groningen tot René(www.klankschalen.nl, www.didgeridoo.nl) zijn woning en bedrijf voor mij verkocht en we in 2000 een krachtige plek voor ons Yoga, Meditatie, Klanken en Stilte Centrum kochten. Na een overbrugging in Norg en Alteveer o.a. om alle muziek instrumenten te kunnen huisvesten tot de bouw klaar was. Het vervallen witte boerderijtje met 1 hect. in Gasselternijveen braken we af. Maar pas nadat we eerst een lange reis door de Himalaya maakten en tempels bezochten. We bouwden de boerderij in 1,5 jaar op. Groter, breder, langer en hoger. Tussendoor deden we optredens en bedrijfsopdrachten, tolkten op Archeon in Alphen a/d Rijn, ontvingen de TV crew hier en op Arheon, gaf ik nog les in Zwolle en Nijverdal en startte de eerste Yogalessen in Emmen en Stadskanaal. De 1 hect. ontgonnen we eigenhandig. We planten 1000 bomen rondom op de wallen, ontstaan door het uitgraven van een waterlelie-meertje.

We verlangden ernaar om natuurlijk dierenleven, schoonheid en kracht terug te brengen naar een levendig en helend landschap, geurige smakelijke kruiden, eetbare bloemen, met veel soorten bessenstruiken, fruit en notenbomen en een ruime moestuin. Op mijn elfde schreef ik een opstal over wat mijn hart bezighield. Iedereen vereenvoudigen, terug naar eenvoud. De natuur niet meer belasten. Dit mocht ik voorlezen op de schoolradio.

Alles is oefening, alles is leren. Vanaf mijn 21ste had ik een moestuintje, het houden van geiten (geitenkaas), pony’s of paarden. Nu pas heb ik het gevoel meer te begrijpen hoe alles samen werkt. Mijn leven is een innerlijke drang om de wensdroom, die ik als elfjarige op de radio mocht vertellen vorm te geven. Toen al voelde het zo belangrijk om de natuur te beleven en de natuur ruimte te geven. Dat is nodig voor overleving van de soorten om  natuurlijker leven, voor ieders geluk! De belangrijkheid daarvan zal de komende jaren steeds duidelijker zichtbaar worden! de natuur en wij zijn één… we kunnen niet zonder… we zijn het ook!

In mijn leven mocht ik vele wonder mooie momenten ervaren. Een paar ervan beschrijf ik hieronder, het werkelijke beleven kan ik niet overbrengen…

*Het verlegen meisje dat op de lagere school bijna jaar niets meer durfde zeggen door enorme verlegenheid… gaf zonder enige angst meditatie aan meer dan 1000 mensen tegelijk mét het gevoel van authentiek zijn, in verbinding met…

*Een belangrijke ervaring was voor mij ook dat het op een of andere manier mogelijk is door intense concentratie en toewijding met een zwaar verstuikte enkel de Marathon van Rotterdam te kunnen lopen binnen 4 uur! Mijn arts zei: onmogelijk, je kan hoogstens 200m hardlopen. Mijn voetreflextherapeute zei: “als jij iets wilt dan kun je het, maar dan is je enkel goed verpest”. Voor de marathons uit dus 2 doorwaakte nachten. want  de voet moest geregeld in koud water. Ik had bedacht dat als het pijn deed ik neit naar Rotterdam zou gaan. En ik kon de trap af zonder pijn dus vertrok.  Omdat ik er niet op had gerekend dat het zou kunnen had ik geen speciaal voedsel genomen en geen warming up gedaan.  De afspraak met mezelf stond: zodra het pijn doet stop ik… ik liet de voet intapen. Doch na drie uur zag ik op de kerkklok dat ik al drie uur onder mijn voeten had zonder pijn….met 4 uur was ik binnen. Na het aftapen bleek de enkel geheel genezen!

* Het zien van een prachtig wezen in regenboog kleuren die de overleden opa bleek te zijn van een therapeute. Ik had haar gemasseerd en omdat ik dit wezen zag en niet wist wat te doen schetste ik hem. OM het gezicht groter te maken tekende ik gezicht ernaast nog een keer, groter. Maar dat gezicht werd anders… Ik vroeg aan de vrouw: kun je hier wat mee en toonde het. Zij herkende op de schets haar overleden opa. Het gezicht ernaast als haar oma. Haar opa had steeds voor zijn vrouw moeten zorgen, ook voor zijn kleindochter, de therapeute. Na opa’s dood bleek de therapeute geen aandacht meer te hebben voor haar oma. Nu realiseerde ze zich wat nodig was om te doen. Prachtig hoe dit op zo een wijze “gezien” mocht worden…

*Een huil(krijs)baby van 9 maanden die via de Thuiszorg bij mij komt. Ik hoor innerlijk “klankschaal, klankschaal”, maar wil er niet aan toe geven omdat in die tijd (28 jaar geleden) klankschalen in het oosten van het land nog iets heel vreemds was voor “gewone” mensen. Zeker daar ze gestuurd was door mijn werkgever wilde ik er niet aan… Doch het bleef nadrukkelijk in mij: “klankschaal, klankschaal”, dus gaf ik toe en pakte mijn klankschaal, sloeg deze een aantal keren zacht aan. Een  donkere wolk werd zichtbaar boven het hoofd van het kindje op moeders schoot… iets met dood(?). Waarna ik de baby oppakte en neerlegde op de behandeltafel. Innerlijk hoor ik nu duidelijk: “wat gebeurd is, gebeurd nooit meer… “. Drie keer hoorde ik dit en liet deze stem ook naar de baby gaan onderwijl erboven afstrijkend, de baby spreidde de armen en lachte heel open. De moeder achter mij snikte het toen uit zeggende: “dat heeft ze nog nooit gedaan!” Ze vertelt mij dan dat de baby altijd bang was voor geluiden en zomaar het geluid van de klankschaal accepteert, eerder ging het altijd krijsen van geluid… en dat de baby door niemand vastgehouden wilde worden en dat ik het zomaar mocht pakken en dat het nu lacht voor de eerst keer… Dan vraag ik: maar wát is er dan gebeurd… de moeder vertelt dat voor deze baby, het vorige kindje in haar buik was gestorven. Dat ze deze baby altijd met zoveel angst had gedragen, angst dat het ook dood zou gaan. Dat dit kindje bij de geboorte bijna dood was gegaan door navelstreng omstrengeling om de keel… Het leek mij dat de doodsangst in de moeder diep was geïntegreerd, zodat de baby niet meer durfde slapen (slapen is ook een loslaten, bijna als sterven…) en de baby door overbelaste zenuwen overgevoelig was geworden voor ieder geluid. Alles wat het ervaardde kon duiden op gevaar…Wonderlijk genoeg was het vanaf die dag over.

*Een jongentje dat op kinderyoga komt en niet mee wil doen, geen contact kan maken met ouders of anderen gaat na enkele lessen wél meedoen. Hij verlangt dan ook, net als de andere kinderen, afgestreken te worden, aangeraakt voor de eind-ontspanning. Hij gaat meedoen met het kinderyoga spel, geeft zich ineens wel over aan de genegenheid van de ouders en durft erin te ontspannen. Zo bijzonder voor de ouders hem nu op schoor te kunnen knuffelen.

*Een kindje dat geen aanraking wil van de ouders komt na de tweede sessie met mij samen zitten op de djembee, die we om beurten bespelen. Als zijn moeder komt slaat het kind zomaar de armen om haar heen… de week erna blijkt hij spontaan bij haar op schoot te zijn gaan zitten.

*Mensen die dieper inzicht ontwikkelen, door healing gemakkelijker uit hun cocon of van hun Burn-out of antidepressiva afkomen. De terugval leren voorkomen, en de mensen die de weg leren te vinden naar innerlijke rust.

Er zijn veel verhalen te vertellen… maar dat doe ik nu niet…

Na ruim 35 jaar Yoga, meditatie, self-healing en heel veel werk, wonen en “spelen” genieten we nu 12,5 jaar in Gasselternijveen, samen met o.a. twee IJslandse paarden die hier geboren zijn, ze hebben prachtige kleuren!

Samen betekent ook dat we drie liefdevolle dochters, hun mannen en kleinzoon, familieleden, vrienden en andere mensen graag hier ontvangen.

 

“It is not the act of not speaking; it is something else that fills, that energizes, awakens, raises the power within you”.
Swami Veda Bharati-

Mijn ouderlijk gezin

 

René Stahn mijn levensgezel met zijn droompaard, dat hier is geboren met een donderslag bij heldere hemel.Zie: www.klankschaal.nl; www.klankschalen.nl; www.didgeridoo.nl.

Met dank aan al onze verwanten, aan allen die meehielpen, voor alle lessen, toewijding en liefde die ons is geschonken,

Romy

Comments are closed.